تاریخچه بهداشت حرفه ای در ایران
شروع فعالیتهای رسمی در زمینه ایمنی و بهداشت کار در ایران به سال 1325 همزمان با تشکیل وزارت کار و امور اجتماعی و تدوین قانون کار بر می گردد. در سال 1337 قانون مزبور با اصطلاحات و تغییراتی بصورت قانون به تصویب رسید که در این قانون وظایف مربوط به ایمنی و بهداشت کار بعهده اداره کل بازرسی کار محول گردیده بود .
این وضعیت تا قبل از سال 1362 ادامه داشت تا اینکه پس از تشکیل جلسات متعددی کارشناس و جلب نظر وزارت کار و امور اجتماعی و وزارت بهداری وقت و پیشنهاد و تصویب نامه مورخه 3/10/1362 هیئت دولت و به منظور جلوگیری از دوباره کاری و ارتقاء کیفیت ارائه خدمات برای حفظ و بالا بردن سلامت شاغلین ، مسائل بهداشتی محیط کار و کارگران به وزارت بهداری محول گردید و انجام این وظیفه ، ابتدا واحدی تحت عنوان واحد بهداشت حرفه ای در دفتر کل خدمات بهداشتی ویژه تاسیس و سپس به اداره کل بهداشت حرفه ای تغییر نام یافت . اداره کل بهداشت حرفه ای در آن زمان مسئولیت حفظ و ارتقاء سطح سلامت نیروهای شاغل کشور در حرف مختلف را عهده دار گردید تا اینکه با تصویب قانون کار جدید درتاریخ آبانماه سال 1369 و به استناد ماده 85 این قانون وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی عهده دار نظارت بر مسائل بهداشتی درمانی کارگران و محیط کار و وزارت کار و امور اجتماعی عهده دار نظارت بر ایمنی و حفاظت فنی کارگران گردید .
در حال حاضر مسئولیت نظارت و اجرای برنامه ها و طرحهای بهداشت حرفه ای در کشور بعهده مرکز سلامت محیط و کار وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی میباشد .
 



تعریف بهداشت حرفه ای :
بهداشت حرفه ای علمی است که از طریق شناسایی ارزشیابی و کنترل شرایط و عوامل زیان آور در محیط کار و ارائه مراقبت های پزشکی به حفظ نگهداری و ارتقای سطح سلامت شاغلین و بهسازی محیط های کار و کاهش مخاطرات شغلی کمک می کند.
 
  بهداشت‌ حرفه‌اي‌ از جمله‌ با ارزشترين‌ دارائيهاي‌ افراد جوامع‌ و كشورها است‌ كه‌ بعنوان‌ يك‌ استراتژي‌ با اهميت‌ نه ‌تنها سلامتي‌ شاغلين‌ رادرنظر مي‌گيرد بلكه‌ تاثير مثبت‌ و قابل‌ ملاحظه‌اي‌ دربهره‌وري‌ و كيفيت‌ محصولات‌، انگيزش‌ كار ، رضايت‌ شغلي‌ و كيفيت‌ كل‌ زندگي‌ افراد جامعه‌ دارد. در بهداشت‌ حرفه‌اي‌ همه‌ مسايل‌ بهداشتي - پزشكي‌ و ايمني‌ پيشه‌ هاي‌ گوناگون‌ مورد مطالعه‌ و بررسي‌ قرار مي‌گيرد و همواره‌ تلاش‌ براين‌ است‌ كه‌ ازتاثير سوء عوامل‌ آسيب‌زا، ازعوامل‌ فيزيكي‌ گرفته‌ تا عوامل‌ شيميايي، زيست‌ شناختي‌ و ارگونوميك‌ بر فرد جلوگيري‌ شود. در اين‌ رشته‌ كوششها بسوي‌ پيشگيري‌ از بيماريها و حوادث‌ ناشي‌ از كار جهت‌ يافته‌اند زيرا باور بر اين ‌است‌ كه ‌بيشتر بيماريهاي‌ شغلي‌ اگر درمان‌ شدني‌ نباشند، سخت‌ درمان‌ بوده‌ و تا پايان‌ زندگي‌ گريبانگير فرد خواهند بود.
 هدف‌ ازخدمات‌ بهداشت‌ حرفه‌اي‌ حفظ و ارتقاء سطح سلامتي شاغلين و پيشگيري‌ از بيماريهاي‌ ناشي‌ از كار، پيشگيري‌ از معلوليتها، استفاده‌ بهينه‌ از توان‌ نيروي ‌كار و تامين‌ رفاه‌ شاغلين‌ است‌ اين‌ مهم‌ ميسر نمي‌شود مگر آنكه‌ بتوانيم‌ با استفاده‌ از قوانين، آئين‌ نامه‌ها و طرحهاي‌ دردست‌ اجرا وجود نيروي‌ كارسالم‌، بارور و با انگيزه‌ را تضمين‌ نمائيم‌.
 

 

 

تاریخ آخرین بروزرسانی   :  1393-1-19 14:19        برو بالای صفحه نسخه قابل چاپ